تبلیغات
مقالات و اطلاعات ورزشی - کیای
مقالات و اطلاعات ورزشی

مرتبه
تاریخ : یکشنبه 1 اردیبهشت 1392

مبحث «کیای» طولانی است، در چند سطر زیر صرفا اشاره مختصری به آن می­شود. «کیای» را فریادی بلند خواندن نادرست است. کیای هم­گرایی و اجماع تمام نیروهای کاراته­ کا در لحظه­ ای معین و مطمئن، از حصول به هدف (اثابت ضربه موثر) است.

 

 

«کیای احساس یک قدرت عظیم است»

 

 

 

 

هر انفجاری صدای مهیبی تولید می­کند، اما صدایی مهیب به معنای بروز انفجار نیست. «کیای» تخلیه و آزادسازی انرژی­ های نهفته در روان است. فریاد، «کیای» نیست. جایی هنگام اجرای تکنیک، متوجه می­شویم، یا احساس می­کنیم، که فن اجرا شده به بهترین وجه ممکن، در کامل ­ترین شکل، اجرا شده است و اگر حریفی در برابرمان بود، قطعا یارای ایستادگی و استقامت نداشت، آن لحظه، لحظه «کیای» است. هجوم به حریف خیالی با چنان تکنیکی، شبیه فریاد و غریوی که از سرشوق و سرشار شدن به­ عنوان واکنش فیزیکی کشیده شود را «کیای» گویند (البته فریاد با «کیای» ماهیتا متفاوت است، فقط مثال زدم).

 

«کیای»، نشانه­ رسیدن به نقطه­ اوج یک تکنیک و از سرکمال است، نه از آسودگی. هنگام تمرین کاتا هم ماحصل دقت اجرا و احراز کمال تکنیکی، در «کیای» نمود پیدا می­کند. اگر کاراته ­کا توانایی اجرای تکنیک­ را تحت هر شرایطی داشته باشد، «کیای» خود به­ خود ظهور خواهد کرد. فریاد منبعث از «کیای» خون را در رگ­های شنوندگان لخته خواهد کرد.

 

افسانه­ ای درباره­ «ماتسومورا» وجود دارد، که چنان با «کیای» حریف مقابل­اش را درجا میخکوب نمود که توان حرکت و جنگیدن را از او سلب کرد. فریادی که از «کیای» برنخاسته باشد به ­جای ترساندن حریف موجب تعجب و حیرت طرف مقابل می­شود و گوش را می ­آزارد.

 

«کیای» از «هارا» شروع شده و با فشار دیافراگم از گلو خارج می­گردد. در هر کاتا مکان­ های معینی برای فریاد کشیدن وجود دارد، البته درگذشته جای خاصی در کاتا برای «کیای» نبوده صرفا هرگاه کاراته­ کا احساس کمال در اجرای تکنیک می­کرد «کیای» می­کشید، و یا استاد به هنرجو می­گفت کی کیای بکشد، و آن «کیای» مبین رسیدن به حد کمال روحی و جسمی و ذهنی و تجمیع نیروها بود.

 

در برخی سبک­های کاراته اغلب هنرجوها به جای «کیای» فقط داد می­زنند که گوش را می­ آزارد.

 

 

 

«آی­ کی» Aiki 

 

روی دیگر «کیای»، «آی­ کی» است، «آی­ کی» بعد از پایان «کیای» پدیدار می­شود. زمانی که حریف در برابر تکنیک کاراته­ کا احساس ضعف می­کند، کاراته­ کا قدرت «آی­ کی» را حس می­نماید. «آی­کی» یعنی غلبه بر حریف بدون درگیری فیزیکی، یا چیرگی روانی بر حریفی که احساس ضعف و شک و تردید بر او سایه انداخته و شکست را می­ پذیرد.

 

شکستن روحیه­ اراده و اعتماد به­ نفس حریف در یک مبارزه رودررو قطعا احتمال غلبه بر او را چند برابر بالا می­برد. در کتاب «هنرجنگ» نوشته «سان­سو» (Sun su که از کتب قدیمی رزمی محسوب می­شود گفته شده: «پیروزی در میدان جنگ کمال مطلوب نیست، پیروزی بر دشمن بدون جنگ کمال مطلوب است».

 

مفهوم «آی­ کی» رساندن کاراته­ کا به مرحله­ پیروزی بدون درگیری ا­ست. هنگامی­ که حریف یا دشمن احساس ضعف و ناتوانی رزمی کند، درحقیقت جنگ را باخته است. تمرین «کیای» به هنگام کمال و تجمیع روح و جسم و ذهن در کاراته­ کا، آغاز تولد «آی­ کی» در حریف خواهد بود.

 

فریاد ناقص بدون «کیای»، هرگز نمی­ تواند «آی­ کی» بیافریند مفاهیم «کیای» و «آی­ کی» را نباید ژست­ های متکبرانه کاراته­ کا دانست. «کیای» و «آی­ کی» ماحصل تجربه، تبحر، توانایی و فهم و درک هنرجو از کاراته و نیروهای درونی آن می­ باشد. به­­ وسیله ظاهرسازی و ادا و اطوار و... کسی نمی­تواند «کیای» و «آی­ کی» را از خود نشان دهد و مدعی قدرت باشد.

 

تواضع و افتادگی موقع تمرین کاراته اولین جلوه­ ظاهری و قابل لمس است، سعی کنید «آی­ کی» را از خلال فکر و روح و تکنیک و احساس و نگاه خود بروز دهید.

 

 

«باید بتوانیم حریف را با استفاده از نیروی «آی­کی» مغلوب کنیم»

 



ارسال توسط حسن رضایی
آرشیو مطالب
امکانات جانبی
blogskin

ماتسوشیما مرکزی